Żubryd, Antoni

        Urodziwa córka nieźle prosperującego rolnika z Tyrawy Wołoskiej, nastoletnia wtedy Ania, wczesnym wieczorem 31 grudnia 1917 roku wraz z przyjaciółką udała się na noworoczną zabawę zorganizowaną dla pracujących dla niego bezrolnych chłopów przez zamożnego Żyda, Herschela Langsama. Prawdopodobnie po raz pierwszy w życiu trafiła na zabawę dla dorosłych bez nadzoru rodziców. Z pewnością chciała się choć raz dobrze zabawić, ostatecznie dookoła trwała najkrwawsza wojna w całej dotychczasowej historii ludzkości i nie było widać jej końca...
Tam poznała przystojnego Polaka, oficera austriackiej armii C.K., którego czar i urok, wzmocnione wypitym alkoholem, nie pozostały obojętne dla młodziutkiej Ani. I tak niezamężna Anna Wołoszyn po 9 miesiącach powiła 4 września 1918 roku zdrowego chłopczyka, któremu po ojcu nadała imię Antoni, a „Wielka Wojna”, jak wtedy nazywano I wojnę światową, już wkrótce dobiegła końca.

Grechuta, Marek Michał

Wokalista, autor tekstów, kompozytor i poeta, urodził się 10 grudnia 1945 roku w Zamościu, zmarł 9 października 2006 roku w Krakowie. Znany przede wszystkim ze swej pasji muzycznej, Grechuta nteresował się także rzeźbą i filozofią.

        Marek Grechuta jawi się jako jeden z najbardziej oryginalnych artystów polskiej muzyki popularnej. Interpretował zarówno własne teksty, jak i wiersze polskich poetów od przełomu poprzednich wieków do współczesności, współpracował z wieloma wybitnymi instrumentalistami. Łączył ze sobą różne elementy muzyki, od rocka progresywnego i nowoczesnego jazzu z elementami muzyki etnicznej po muzykę klasyczną. Wpisał się do największych indywidualności polskiej sceny muzycznej, pozostając jednak zawsze poza jej głównym nurtem.

„Wołyń”

W piątek 7 października na ekrany kin polskich wchodzi długo oczekiwany film Wojciecha Smarzowskiego p.t. „Wołyń”, który według opinii krytyków i recenzentów ma szansę stać się nową epicką epopeją narodową. Czy tak będzie przekonamy się już za kilka dni.

Film otrzymał już szereg nagród na 41. Festiwalu Filmowym w Gdyni, przyznanych operatorowi Piotrowi Sobocińskiemu za zdjęcia, Ewie Drobiec za charakteryzację, Michalinie Łabacz za debiut aktorski, oraz Nagrodę Specjalną Prezesa TVP, którą reżyser odrzucił (więcej o tej sprawie ☞ TUTAJ), a był to dopiero pierwszy festiwal filmowy, na którym film ten prezentowano.

„Nie płacz, kiedy odjadę”

Jutro, tj. 2 października 2016r. o godz. 18:00 w Audytorium Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN odbędzie się premiera filmu dokumentalnego „Nie płacz, kiedy odjadę” (tytuł ang. "Don't Cry When I am Gone"). Tytuł filmu nawiązuje do wielkiego przeboju z lat 1960. w wykonaniu włoskiego kompozytora i piosenkarza, Marino Mariniego, dla którego słowa specjalnie napisała Wanda Sieradzka podczas jego koncertów w Polsce. Mariniemu spodobał się utwór Sieradzkiej i zaśpiewał „Nie płacz, kiedy odjadę” podczas swego następnego koncertu w warszawskiej Sali Kongresowej.

Utwór napisany w modnych na Zachodzie rytmach twista i madisona trafił w gusta tak starszych, jak i młodszych słuchaczy i stał się potem jednym z największych szlagierów polskiej muzyki rozrywkowej. Piosenkę tę znali i śpiewali wszyscy, a pierwszy wers nawet jeszcze po latach pojawiał się na naklejkach na tylnej szybie samochodów.

Morgenstern, Janusz

Równo pięć lat temu odszedł od nas pan Janusz Morgenstern, reżyser wielu filmów i seriali, które do dzisiaj uważane są za jedne z najważniejszych w polskiej kinematografii.

---

Janusz Morgenstern urodził się 16 listopada 1922 r. w Mikulińcach na polskim Podolu (od 1939 r. pod okupacją sowiecką, a po rozpadzie ZSRS pod okupacją ukraińską). Oboje jego rodzice, Dawid Morgenstern i Estera z domu Druks byli polskimi Żydami. Mały Janusz od dzieciństwa wychowywał się w polsko-żydowskim środowisku i jak powiedział w jednym z wywiadów, od dzieciństwa mówił po polsku i uważał się za Polaka-Żyda. Aż do napaści niemiecko-sowieckiej młodość spędził na Podolu. Tam też, mieszkając u wuja w Przeworsku ukończył Miejskie Gimnazjum Koedukacyjne im. Króla Władysława Jagiełły i zdał maturę.

Bułhak, Janina – Ina Benita

Szanowni Państwo.
Ina Benita przeżyła Powstanie Warszawskie i ostatecznie trafiła do Stanów Zjednoczonych. [klik TUTAJ po dalszy ciąg tego artykułu] Pan Ingo Pasch potwierdził już, że pan Tadeusz Scudder (Thaddeus Michael Scudder) rzeczywiście jest jego przyrodnim bratem i synem Iny Scudder, czyli Iny Benity.
Oto fragment wiadomości od Pana Ingo Pasch jaką przekazał nam p. DeS:

Drogi Panie Des,
Jestem bardzo wdzięczny za umożliwienie skontaktowania się z moim przyrodnim bratem Tadeuszem. Wszyscy mamy ponad 70 lat i dopiero teraz poznajemy się po raz pierwszy dzięki Waszej publikacji w ITP. Bardzo za to dziękuję. [...]
Jestem głęboko wdzięczny za waszą bezinteresowną pomoc.
Z poważaniem
Ingo Falk Pasch Wallersberg

Płażewski, Jerzy

5 sierpnia 2015 roku zmarł nieodżałowany nestor polskiej krytyki filmowej, historyk filmu i autor licznych książek i artykułów prasowych na tematy filmowe - pan Jerzy Płażewski.

Był synem fotografa Ignacego Płażewskiego, który samemu był wielkim patriotą polskim, członkiem tajnego harcerstwa polskiego i uczestnikiem walk o niepodległość Polski w latach 1918-1920, a w wolnej II RP stał się wydawcą Biblioteki Domu Polskiego - najtańszej polskiej książki w prenumeracie dostępnej praktycznie dla każdego Polaka. Nic dziwnego więc, że jego syn Jerzy, urodzony w wolnej już Polsce 27 sierpnia 1924 r. w Siedlcach, został od dzieciństwa wychowany przez ojca na prawdziwego polskiego patriotę.

Oskary 2016 – kompendium

W najbliższy weekend będziemy mieli kolejny zimowy wieczór niedzielny podczas którego nastąpi doroczna ceremonia rozdania nagród Oskara popularnie zwany w Ameryce „Wieczorem Oskarowym” ("Oscar Night"). Właściwie „popularny” nie jest najlepszym określeniem, jeśli nie towarzyszą mu słowa typu „ogromnie”, „niesamowicie”, lub przynajmniej „niezmiernie” - gdyż w samej tylko Ameryce transmisja rozdania Oskarów w 2015 roku przyciągnęła przed ekrany 72 miliony widzów oglądających ją na żywo.

Poniżej prezentujemy kompendium wszystkich nominowanych osób i tytułów wraz z odpowiednimi zwiastunami, wideoklipami, linkami do szczegółowych informacji, itd.
Przypominamy też, że jak co roku przed północą czasu polskiego w dniu Oskarowej niedzieli pojawi się u nas jednorazowa strona z transmisją ceremonii Oskarów na żywo.

Łomnicki, Tadeusz

Tadeusz Łomnicki był jednym z najbardziej utalentowanych aktorów polskich okresu PRL-u.
Jak pisano jeszcze za jego życia, był aktorem o nieograniczonych możliwościach wyrazu i umiejętnościach przeistaczania się. Do historii teatru przeszły jego role Orestesa w Ifigenii w Taurydzie Goethego, Artura Ui w Karierze Artura Ui Brechta, Solonego w Trzech siostrach Czechowa, Łatki w Dożywociu Fredry, Kapitana Edgara w Play Strindberg Dürrenmatta w reżyserii Andrzeja Wajdy – wszystkie w Teatrze Współczesnym, a także jego Prysypkin w Pluskwie Majakowskiego w Teatrze Narodowym oraz Horodniczy w Rewizorze Gogola i Sager w Stalinie Salvatore’a w Teatrze TV.

Urodził się 18 lipca 1927 roku w staropolskim mieście Podhajce (od 1939 roku pod okupacją sowiecką, a od 1991 pod okupacją ukraińską) w rodzinie zdominowanej przez ojca-socjalistę.

Krakowska, Emilia

Na pewien czas znalazła się w tej samej pułapce, w jakiej utkwiło wielu aktorów i aktorek: zemsta roli idealnej. Podobnie jak niezapomniany pan Mikulski jako Kloss, a Włodzimierz Press jako Grigorij, tak też pani Emilia Krakowska bardzo długo kojarzyła się widzom z ludową pasiastą spódnicą najpierw buchającej erotyzmem Maliny z filmu „Brzezina” według Jarosława Iwaszkiewicza, gdzie w kadrach żywcem zapożyczonych z płócien Jacka Malczewskiego uwodziła dwoje braci, a następnie jako nieokiełznana namiętnością Jagna Borynowa w „Chłopach”. Postaci te tylko potwierdziła rolą Panny Młodej w „Weselu” i dlatego trudno dziwić się, że pomimo usilnych starań i podejmowania ról zupełnie od nich odbiegających, w pamięci widzów na długo pozostawała Jagną bądź Maliną...

Emilia Krakowska urodziła się podczas II wojny światowej, 20 lutego 1940 roku, w okupowanym wtedy przez Niemców Poznaniu.

† Andrzej Żuławski nie żyje

Wczoraj zmarł pan Andrzej Żuławski.



Ten znany reżyser był Kresowiakiem urodzonym 22 listopada 1940 we wtedy okupowanym już przez ZSRS staropolskim mieście Lwowie (obecnie pod okupacją ukraińską).

Klubowicz-Schembera, Marta

Powabna i wszechstronnie utalentowana, z wiekiem coraz piękniejsza: Marta Klubowicz jest aktorką teatralną i filmową, poetką, scenarzystką i fotografką, która pasjonuje się reżyserią, a w wolnych chwilach zajmuje się tłumaczeniem literatury pięknej.

Marta Klubowicz-Schembera urodziła się 8 lutego 1963 roku w Kłodzku.
– Kiedy przyszłam na świat, moi rodzice byli właściwie jeszcze dziećmi. Mama miała 20 lat, ojciec 22. Chyba skomplikowałam im życie – wspominała swoje dzieciństwo w jednym z wywiadów.
– Cała moja rodzina pochodzi spod Lwowa. Ojciec pracował na kolei. Był specjalistą od mostów i wiaduktów. Często był przenoszony [...] Urodziłam się w Kłodzku, mieszkaliśmy w Bardo Śląskim. Mieszkaliśmy w bliźniaku z ogrodem z całą rodziną mamy. Każdy miał swój pokój i jakoś się mieściliśmy, chociaż kiedy niedawno odwiedziłam ten dom, zachodziłam w głowę, jak było to możliwe. Prababcia, babcia, dziadek, brat mojej mamy z dziećmi, dwie siostry mamy i my.

Agent J-23 nadaje już pół wieku!

Pół wieku temu w czwartek 28 stycznia 1965 roku, tuż po Dzienniku Telewizyjnym na ekranach pojawił się pierwszy odcinek spektaklu Teatru Telewizji „Stawka większa niż życie”, emitowanego w ramach Teatru Sensacji.
Odcinek nosił tytuł „Wróg jest wszędzie” i wręcz natychmiast podbił serca widzów w Polsce.

Niezmiernie popularne spektakle Teatru TV – dzisiaj już poniekąd zapomniane - powtarzane były co najmniej dwukrotnie w następnych dniach, a nowe części emitowane były mniej więcej co miesiąc w dwóch seriach: pierwszej, dziewięcioodcinkowej, emitowanej do końca 1965 roku, oraz krótszej drugiej serii (składającej się tylko z 5 części), emitowanej między październikiem 1966 a lutym 1967 r.
Od czasu ukazania się serialu telewizyjnego pod tym samym tytułem, który był filmową ekranizacją większości wcześniej emitowanych spektakli, powtórki pierwotnych spektakli Teatru TV były rzadkością.

Odrażajace zbrodnie wobec Polaków: film „Ludobójstwo”

Własnym sumptem i bez niczyjej pomocy niewielka grupa polskich twórców zrealizowała fascynujący, animowany film dokumentujący odrażające zbrodnie jakich Polacy doświadczyli podczas II wojny światowej. Jak rzadko kiedy w takich produkcjach, które zwykle ograniczają się do przedstawienia „tylko” niemieckiej roli w gehennie Polaków, filmowcy-amatorzy nie pominęli zbrodni Rosjan, Żydów i - przede wszystkim - Ukraińców.

Pomimo, że jest to film animowany, z uwagi na drastyczne sceny nie jest to film dla dzieci i przeznaczony jest dla widzów dorosłych.
Cały film poniżej.

Bromski, Jacek Bolesław

Pan Jacek Bromski jest reżyserem wielu znanych przebojów kinematografii polskiej, jak „U Pana Boga za piecem”, „Zabij mnie glino”, „Sztuka kochania”, czy „Kuchnia polska”. Był też producentem przeboju kinowego „Kiler”.

Urodził się 19 grudnia 1946 roku we Wrocławiu.

Nie planował kariery filmowej, początkowo studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, które porzucił w 1968 roku. Jeszcze jako student rozpoczął współpracę z Polskim Radiem i na przełomie lat 1960-ch i 1970-ch prowadził wraz z Tadeuszem Romerem popularny wówczas, cotygodniowy "Radiowy Magazyn Przebojów", prezentujący na antenie PR I najnowsze nagrania i ciekawostki ze świata muzyki rozrywkowej.

Na początku lat 1970-ch został dyskdżokejem w tworzących się wtedy w klubach pierwszych polskich dyskotekach, po czym powrócił do nauki i przez 2 lata studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, którą także porzucił i w 1974 roku przeniósł się do łódzkiej "filmówki".

Sławiński, Adam

27 listopada 1935 roku w Leśniczówce koło Szamocina pod Bydgoszczą urodził się pan Adam Sławiński, kompozytor, krytyk muzyczny i pianista, który w swej karierze skomponował także wiele podkładów muzycznych dla przedstawień Teatru Telewizji oraz filmów kinowych i telewizyjnych.
Studiował muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1953-1958, bedąc w tym czasie również jednym z muzyków zespołu "Pinokio". Podczas studiów rozpoczął też długoletnią współpracę z prasą muzyczną: przez prawie 8 lat publikował w magazynie "Ruch Muzyczny i Jazz", a poźniej - aż do 1992 roku - współpracował z "Jazz Forum".
W latach 1957–1962 pracował jako redaktor muzyczny w Telewizji Polskiej. Był samoukiem gdy na przełomie lat 1960/1961 rozpoczął działalność kompozytorską i skomponował muzykę do spektaklu Teatru Telewizji p.t. "O człowieku, który poślubił niemowę".
W połowie lat 1970-ch został zastępcą naczelnego redaktora muzycznego Polskiego Radia. Od 1987 do 1991 roku zasiadał w zarządzie Związku Kompozytorów Polskich, początkowo jako sekretarz, a później (od 1989) jako wiceprezes.

Kłosiński, Janusz

Pan Janusz Kłosiński należał do pierwszego pokolenia Polaków urodzonych w wolnej już Polsce.

        Przyszedł na świat w Łodzi, 19 listopada 1920 roku, w biednej rodzinie robotniczej. W chwili wybuchu II wojny światowej miał więc prawie 19 lat, nie brał jednak udziału w walce ani z niemieckimi, ani też z sowiecko-rosyjskimi bandytami, którzy napadli wówczas na Polskę.

        Podczas okupacji od czasu do czasu pomagał szwagrowi w rozwożeniu węgla. Jednak gdy Gestapo aresztowało szwagra za pomaganie Żydom (których w Łodzi było wówczas wielu), został zmuszony zająć się nagle osamotnioną siostrą z małym dzieckiem. Tak przejął po szwagrze rozwożenie węgla, co zresztą robił aż do końca wojny, gdyż szwagier został wkrótce wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie też został przez Niemców zamordowany.

Korcz, Włodzimierz Kazimierz

W 1943 roku w Łodzi urodził się pan Włodzimierz Korcz, znany polski pianista i dyrygent, a także aranżer i kompozytor piosenek i musicali. W swym dorobku muzycznym posiada także filmy, do których stworzył, lub zaaranżował muzykę. Współpracował także ze znanymi kabaretami: Pod Egidą , TEY, Olgi Lipińskiej, telewizyjnym Polskim Zoo, Kraj się śmieje i innymi. Pisał też piosenki i musicale dziecięce dla harcerskiego zespołu Gawęda (z tekstami Wandy Chotomskiej).

Nowicki, Jan

Urodził się 5 listopada 1939 roku w Kowalu niedaleko Włocławka (obecnie woj. Kujawsko-Pomorskie). Pomimo, że zadebiutował już w wieku 24 lat, znanym i popularnym aktorem filmowym i teatralnym stał się stosunkowo późno, będąc dobrze po trzydiestce. W swej karierze zagrał w blisko dwustu rolach.

Początkowo studiował na Wydziale Aktorskim PWSTiF w Łodzi, ale z przyczyn rodzinnych przerwał studia. Jednak wkrótce dokończył je na nowej alma-mater, PWST w Krakowie. Jeszcze podczas studiów w 1961 roku nastąpił jego debiut telewizyjny w sztuce telewizyjnej „Ta trzecia”, a tuż po ukończeniu studiów, w październiku 1964 miał jego debiut sceniczny na deskach Teatru Starego w Krakowie, którego aktorem jest zresztą do dzisiaj. Na dużym ekranie zadebiutował w 1965 roku w filmie „Popioły” Andrzeja Wajdy, jednak w rzeczywistości pojawił się jeszcze w 1963 w filmie „Przygoda noworoczna” Stanisława Wohla jako niewymieniony w czołówce statysta.

Grób Nieznanego Żołnierza

Warszawski Grób Nieznanego Żołnierza odsłonięty został 90 lat temu w dniu 2 listopada 1925, pod kolumnami nie istniejącego już Pałacu Saskiego.
W tym dniu złożono do niego zwłoki bezimiennego żołnierza, sprowadzone podczas specjalnej ceremonii z Cmentarza Obrońców Lwowa. Twórcą grobu był artysta-rzeźbiarz Stanisław Kazimierz Ostrowski.
Nieznany Żołnierz pochowany w tym Grobie został wybrany losowo.

Wszystko zaczęło się w 1923 roku od wizyty generała Władysława Sikorskiego we Francji...