Fronczewski, Piotr

Aktor, piosenkarz, reżyser i satyryk, którego nie trzeba przedstawiać żadnemu Polakowi. Laureat ponad 20 nagród filmowych, który już od kilku dekad nie schodzi z czołówek list najpopularniejszych aktorów polskich.

        Piotr Fronczewski urodził się 8 czerwca 1946 r. w Łodzi jako dziecko Władysława i Bogny z domu Duszyńskiej. Dzięki ojcu pracującemu wówczas w teatrze często przebywał w środowisku aktorskim i jeszcze jako 11-letnie dziecko zagrał po raz pierwszy w niewielkiej roli Kazika w spektaklu „Żołnierz królowej Madagaskaru” zrealizowanym dla TVP już w 1957 roku. Tam dostrzegł go Stanisław Jędryka, który kilka miesięcy później, podczas ustalania obsady do filmu „Wolne miasto” zaproponował Stanisławowi Różewiczowi obsadzenie młodego Piotra w roli Bogusia, syna jednego z bohaterskich obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku w 1939r.

Żubryd, Antoni

        Urodziwa córka nieźle prosperującego rolnika z Tyrawy Wołoskiej, nastoletnia wtedy Ania, wczesnym wieczorem 31 grudnia 1917 roku wraz z przyjaciółką udała się na noworoczną zabawę zorganizowaną dla pracujących dla niego bezrolnych chłopów przez zamożnego Żyda, Herschela Langsama. Prawdopodobnie po raz pierwszy w życiu trafiła na zabawę dla dorosłych bez nadzoru rodziców. Z pewnością chciała się choć raz dobrze zabawić, ostatecznie dookoła trwała najkrwawsza wojna w całej dotychczasowej historii ludzkości i nie było widać jej końca...
Tam poznała przystojnego Polaka, oficera austriackiej armii C.K., którego czar i urok, wzmocnione wypitym alkoholem, nie pozostały obojętne dla młodziutkiej Ani. I tak niezamężna Anna Wołoszyn po 9 miesiącach powiła 4 września 1918 roku zdrowego chłopczyka, któremu po ojcu nadała imię Antoni, a „Wielka Wojna”, jak wtedy nazywano I wojnę światową, już wkrótce dobiegła końca.

Pogrzeb po 70 latach: „Inka” i „Zagończyk”

Uroczystości pogrzebowe NA ŻYWO:

Transmisje zostały zakończone. Zobacz wideo poniżej


– Bohaterów nie chowa się po cichu, bohaterów chowa się z honorami – powiedział prof. Krzysztof Szwagrzyk, wiceprezes Instytutu Pamięci Narodowej, gdy zapowiadał pogrzeb państwowy Danusi Siedzikówny ps. „Inka” i Feliksa Selmanowicza ps. „Zagończyk” na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku. Wzięli w nich przedstawiciele najwyższych władz państwowych z prezydentem Andrzejem Dudą i premier Beatą Szydło włącznie, rodziny bohaterów podziemia niepodległościowego oraz liczne rzesze przedstawicieli  i mieszkańców Gdańska.

W imię prawdy o Jedwabnem (1941 r.) i Kielcach (1946 r.)

Zainaugurowana przez nowy rząd PiS-u i nowego prezydenta Andrzeja Dudę nowa polityka historyczna sprzyja ostatecznej likwidacji skutków dziesięcioleci upokarzania Polaków w ramach tzw. „pedagogiki wstydu”, którą niejednokrotnie piętnował prezes PiS-u Jarosław Kaczyński. Sprzyja to ponownemu wznowienia przedwcześnie umorzonych z winy byłego fatalnego prezesa IPN-u Leona Kieresa śledztw w sprawie mordu w Jedwabnem w 10 lipca 1941 r, i rzekomego pogromu w Kielcach w 4 lipca 1946 r. Przypomnijmy tu, że właśnie „Niedziela” była dzięki jej naczelnemu ks. infułatowi Ireneuszowi Skubisiowi pierwszym medium prasowym, które stanowczo sprzeciwiło się tak nagłaśnianemu w przeważającej części „polskich” mediów zbiorowi antypolskich oszczerstw Jana Tomasza Grossa. (Por. cykł moich tekstów „Sto kłamstw J.T.Grossa”).

Odkłamać tzw. „pogrom kielecki”

Dziesięciolecia panowania „pedagogiki wstydu” w czasach PRL-u i w III RP świadomie wyrządziły ogromne szkody, utrwalając niezmierne połacie kłamstw w wiedzy o historii.

Wielkie rzesze Polaków uczestniczyły w pogrzebie Żydów - ofiar
tzw.  „pogromu kieleckiego”. Tak zachowują się „antysemici”?

Jednym z najgorszych i zarazem najszkodliwszych kłamstw jest wymyślony przez komunistów mit o „pogromie kieleckim”, jak dotąd dość powszechnie określa się prowokację NKWD i polskiej bezpieki z lipca 1946 r. 

Niewiele osób wie, że prowokacja ta była tylko jedną z licznych podobnych nikczemnych sowieckich przedsięwzięć w Europie Środkowej. Była jedną z licznych prowokacji służących odwracaniu uwagi Zachodu od świeżo podjętych sowieckich działań przeciwko krajom naszego regionu.

Bromski, Jacek Bolesław

Pan Jacek Bromski jest reżyserem wielu znanych przebojów kinematografii polskiej, jak „U Pana Boga za piecem”, „Zabij mnie glino”, „Sztuka kochania”, czy „Kuchnia polska”. Był też producentem przeboju kinowego „Kiler”.

Urodził się 19 grudnia 1946 roku we Wrocławiu.

Nie planował kariery filmowej, początkowo studiował malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, które porzucił w 1968 roku. Jeszcze jako student rozpoczął współpracę z Polskim Radiem i na przełomie lat 1960-ch i 1970-ch prowadził wraz z Tadeuszem Romerem popularny wówczas, cotygodniowy "Radiowy Magazyn Przebojów", prezentujący na antenie PR I najnowsze nagrania i ciekawostki ze świata muzyki rozrywkowej.

Na początku lat 1970-ch został dyskdżokejem w tworzących się wtedy w klubach pierwszych polskich dyskotekach, po czym powrócił do nauki i przez 2 lata studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, którą także porzucił i w 1974 roku przeniósł się do łódzkiej "filmówki".

Łukaszewicz, Olgierd

W 1946 roku w Chorzowie urodził się pan Olgierd Łukaszewicz, polski aktor teatralny i filmowy, najbardziej znany z roli Alberta w jednej z najpopularniejszych do dzisiaj komedii "Seksmisja", oraz z roli pamiętnej postaci generała Augusta Emila Fieldorfa w filmie "Generał Nil".

Jest absolwentem VII Liceum Ogólnokształcącego w Katowicach oraz Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Po ukończeniu PWST w 1968 roku występował w Teatrze Rozmaitości w Krakowie, a w 1970 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie otrzymał angaż lub był związany z warszawskimi teatrami Dramatycznym (1970–1973), Współczesnym (1973–1974), Powszechnym (1974–1986) i Studio (1986–1987).
Na dużym ekranie zadebiutował w roli Waldka w filmie Jana Batorego "Dancing w kwaterze Hitlera" w 1968 roku, a rok później otrzymał już główną rolę Gabriela Basisty - najmłodszego z siedmiu braci Basistów biorących udział w II Powstaniu Śląskim - w filmie Kazimierza Kutza pod tytułem "Sól ziemi czarnej". W tym samym 1969 roku zadebiutował w telewizji, grając marynarza w serialu "Dzieci z naszej szkoły".

Siedzikówna, Danuta „Inka”

28 sierpnia 1946 roku komunistyczne bydło UBeckie zamordowało w Gdańsku 17-letnią sanitariuszkę AK.
Cześć jej pamięci!

Danuta Siedzikówna była córką Wacława Siedzika i Eugenii z Tymińskich herbu Prus III.
Urodziła się 3 września 1928 roku w Guszczewinie, niewielkiej wsi na Podlasiu (obecnie większość jest teraz częścią Białorusi, a nieznaczna część leży w obrębie województwa podlaskiego). Skończyła równo 11 lat gdy Niemcy i Związek Sowiecki napadły na Polskę i rozpoczęła się II wojna światowa, a jej okolice trafiły pod okupację sowietów. W kilka miesięcy później straciła ojca, który jako leśniczy został 10 lutego 1940 wywieziony przez sowietów do łagru syberyjskiego w ramach pierwszej wielkiej wywózki mieszkańców Kresów na Wschód. Stamtąd przedostał się do nowo formowanej armii polskiej generała Andersa, był jednak tak wyniszczony fizycznie, że zmarł w czerwcu 1943 w Teheranie. Danusia uczyła się w szkole sióstr salezjanek w Różanymstoku k. Dąbrowy Białostockiej, gdy we wrześniu 1943 jej mama została aresztowana i zamordowana przez Gestapo w lesie pod Białymstokiem za współpracę z polskim podziemiem.