Kompozytor muzyki rozrywkowej, filmowej i teatralnej, aranżer, pianista i gitarzysta, dyrygent, producent muzyczny, wydawca, prezes i dyrektor przedsiębiorstw branży rozrywkowej, który przez wiele lat był szefem muzycznym i artystycznym festiwali w Sopocie i Opolu, a także kierował licznymi instytucjami kulturalnymi. Już z tego powodu o panu Trzcińskim można by długo i wiele pisać, jednak oczywiste jest, że Polacy znają go przede wszystkim jako kompozytora, który stworzył ponad 300 piosenek, utworów instrumentalnych i muzyki do filmu i teatru, dlatego też poniższy krótki zarys sylwetki kompozytora skupia się na dokonaniach muzycznych.
Wojciech Trzciński urodził się 22 lipca 1949 roku w Warszawie.
Zadebiutował jako piosenkarz i kompozytor w 1969 roku na Kiermaszu Piosenki Studenckiej w warszawskim klubie Medyk.
OSTRZEŻENIE: NASZA WITRYNA JEST NIEPOPRAWNA POLITYCZNIE I WYRAŻA BEZMIERNĄ POGARDĘ DLA ANTYPOLSKICH ŚCIERW ORAZ WSZELKIEJ MAŚCI LEWACKIEJ DZICZY I INNYCH DEWIANTÓW.
UWAGA: PRZEGLĄDASZ STRONY ARCHIWALNE!
NASZ ZAWSZE AKTUALNY ADRES BIEŻĄCEJ STRONY TO:
☞ tiny.cc/itp2
NASZ ZAWSZE AKTUALNY ADRES BIEŻĄCEJ STRONY TO:
☞ tiny.cc/itp2
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ♪. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ♪. Pokaż wszystkie posty
„Lekcja RP”: Karol Szymanowski
Marcowa „Lekcja RP” miała swój wyjątkowy, muzyczny charakter. We wtorek 28 marca 2017 roku w Pałacu Prezydenckim odbył się koncert pt. "U źródeł stylu narodowego muzyki polskiej XX wieku", upamiętniający 80. rocznicę śmierci Karola Szymanowskiego. Na widowni, wraz z Parą Prezydencką zasiedli m.in. czołowi przedstawiciele środowiska muzycznego.
W ramach realizowanego w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu „Lekcja RP” słuchaczami koncertu byli uczniowie i nauczyciele ze szkół muzycznych z Katowic, Płocka, Rzeszowa, Torunia, Warszawy, Wrocławia i Zamościa, którym patronuje Karol Szymanowski.
W ramach realizowanego w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu „Lekcja RP” słuchaczami koncertu byli uczniowie i nauczyciele ze szkół muzycznych z Katowic, Płocka, Rzeszowa, Torunia, Warszawy, Wrocławia i Zamościa, którym patronuje Karol Szymanowski.
Hymn Polski „Mazurek Dąbrowskiego”

Historia nagrań obecnego Hymnu Narodowego zaczyna się wraz z wiekiem XX.
„Pieśń Legionów”, „Mazurek Dąbrowskiego” czy „Jeszcze Polska nie zginęła” to pieśń napisana jeszcze w lipcu 1797 r. Utwór już wtedy szybko zdobył bardzo dużą popularność.
Autorem tekstu był Józef Wybicki.
Początkowo jako kompozytora podawano M.K. Ogińskiego, ale jak wykazały późniejsze badania była to oryginalna melodia ludowa. Najstarszym odnalezionym i znanym obecnie nagraniem wokalnym, jest wykonanie zarejestrowane na wałku Edisona w roku 1901 przez Stanisława Bolewskiego.
„Marsz Piłsudskiego”
Jeszcze Polska nie zginęła,
Póki my żyjemy.
Co nam obca przemoc wzięła
Szablą odbierzemy.
Marsz, marsz, Piłsudski
Prowadź na bój krwawy,
Pod Twoim przewodem
Wejdziem do Warszawy.
Tyś nas zbudził do oręża,
Tyś zbudził rycerzy,
Przekonałeś, że zwycięża
Tylko ten, kto wierzy.
Marsz, marsz, Piłsudski
Prowadź na bój krwawy,
Grechuta, Marek Michał
Wokalista, autor tekstów, kompozytor i poeta, urodził się 10 grudnia 1945 roku w Zamościu, zmarł 9 października 2006 roku w Krakowie. Znany przede wszystkim ze swej pasji muzycznej, Grechuta nteresował się także rzeźbą i filozofią.
Marek Grechuta jawi się jako jeden z najbardziej oryginalnych artystów polskiej muzyki popularnej. Interpretował zarówno własne teksty, jak i wiersze polskich poetów od przełomu poprzednich wieków do współczesności, współpracował z wieloma wybitnymi instrumentalistami. Łączył ze sobą różne elementy muzyki, od rocka progresywnego i nowoczesnego jazzu z elementami muzyki etnicznej po muzykę klasyczną. Wpisał się do największych indywidualności polskiej sceny muzycznej, pozostając jednak zawsze poza jej głównym nurtem.
Marek Grechuta jawi się jako jeden z najbardziej oryginalnych artystów polskiej muzyki popularnej. Interpretował zarówno własne teksty, jak i wiersze polskich poetów od przełomu poprzednich wieków do współczesności, współpracował z wieloma wybitnymi instrumentalistami. Łączył ze sobą różne elementy muzyki, od rocka progresywnego i nowoczesnego jazzu z elementami muzyki etnicznej po muzykę klasyczną. Wpisał się do największych indywidualności polskiej sceny muzycznej, pozostając jednak zawsze poza jej głównym nurtem.
Koncert w rocznicę Bitwy Warszawskiej - Zwycięstwo 1920 [LIVE]

Koncert Towarzystwa Patriotycznego - Fundacji Jana Pietrzaka.
Udział biorą: Chór Reprezentacyjny Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego, Jan Pietrzak, Natalia Niemen, Stasiek Wielanek - Kapela Warszawska, Ryszard Makowski, Zespół Muzyczny Dur-Moll, Projekt Patrioci, Bartłomiej Kurowski, Kapela spod Egidy.
Walaciński, Adam
4 sierpnia 2015 roku odszedł od nas pan Adam Walaciński, kompozytor, krytyk muzyczny i pedagog, urodzony 18 września 1928 w Krakowie. Szerokiej publiczności znany jako twórca muzyki do serialu „Czterej pancerni i pies” oraz filmu „Faraon”.
Naukę gry na skrzypcach rozpoczął już w wieku 8 lat. Po wojnie był prywatnym uczniem wybitnego wirtuoza Wacława Niemczyka (1945-46). W 1947 rozpoczął studia w klasie skrzypiec Eugenii Umińskiej w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W 1952 zrezygnował z Wydziału Instrumentalnego i przeniósł się do klasy kompozycji Artura Malawskiego. Wkrótce jednak przerwał studia. Został prywatnym uczniem Stefana Kisielewskiego.
Naukę gry na skrzypcach rozpoczął już w wieku 8 lat. Po wojnie był prywatnym uczniem wybitnego wirtuoza Wacława Niemczyka (1945-46). W 1947 rozpoczął studia w klasie skrzypiec Eugenii Umińskiej w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W 1952 zrezygnował z Wydziału Instrumentalnego i przeniósł się do klasy kompozycji Artura Malawskiego. Wkrótce jednak przerwał studia. Został prywatnym uczniem Stefana Kisielewskiego.
Kuźniak, Henryk

Niewiele informacji o panu Henryku jest dostępnych w sieci i literaturze.
W 1959 ukończył muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim i przez kolejne 20 lat pracował w Wytwórni Filmów Dokumentalnych na różnych stanowiskach. Przygodę z muzyką filmową rozpoczął we Francji, gdy w 1968 otrzymał stypendium Rządu Francuskiego na odbycie stażu w studio muzyki eksperymentalnej u Pierre’a Schaeffera w ORTF. Będąc w Paryżu zrealizował film eksperymentalny Wariacje obrazu i dźwięku (La vie, la mort, l’espoire), służący do przeprowadzenia testu na percepcję audiowizualną.
Sławiński, Adam
27 listopada 1935 roku w Leśniczówce koło Szamocina pod Bydgoszczą urodził się pan Adam Sławiński, kompozytor, krytyk muzyczny i pianista, który w swej karierze skomponował także wiele podkładów muzycznych dla przedstawień Teatru Telewizji oraz filmów kinowych i telewizyjnych.
Studiował muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1953-1958, bedąc w tym czasie również jednym z muzyków zespołu "Pinokio". Podczas studiów rozpoczął też długoletnią współpracę z prasą muzyczną: przez prawie 8 lat publikował w magazynie "Ruch Muzyczny i Jazz", a poźniej - aż do 1992 roku - współpracował z "Jazz Forum".
W latach 1957–1962 pracował jako redaktor muzyczny w Telewizji Polskiej. Był samoukiem gdy na przełomie lat 1960/1961 rozpoczął działalność kompozytorską i skomponował muzykę do spektaklu Teatru Telewizji p.t. "O człowieku, który poślubił niemowę".
W połowie lat 1970-ch został zastępcą naczelnego redaktora muzycznego Polskiego Radia. Od 1987 do 1991 roku zasiadał w zarządzie Związku Kompozytorów Polskich, początkowo jako sekretarz, a później (od 1989) jako wiceprezes.
Studiował muzykologiczne na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1953-1958, bedąc w tym czasie również jednym z muzyków zespołu "Pinokio". Podczas studiów rozpoczął też długoletnią współpracę z prasą muzyczną: przez prawie 8 lat publikował w magazynie "Ruch Muzyczny i Jazz", a poźniej - aż do 1992 roku - współpracował z "Jazz Forum".
W latach 1957–1962 pracował jako redaktor muzyczny w Telewizji Polskiej. Był samoukiem gdy na przełomie lat 1960/1961 rozpoczął działalność kompozytorską i skomponował muzykę do spektaklu Teatru Telewizji p.t. "O człowieku, który poślubił niemowę".
W połowie lat 1970-ch został zastępcą naczelnego redaktora muzycznego Polskiego Radia. Od 1987 do 1991 roku zasiadał w zarządzie Związku Kompozytorów Polskich, początkowo jako sekretarz, a później (od 1989) jako wiceprezes.
Korcz, Włodzimierz Kazimierz
W 1943 roku w Łodzi urodził się pan Włodzimierz Korcz, znany polski pianista i dyrygent, a także aranżer i kompozytor piosenek i musicali. W swym dorobku muzycznym posiada także filmy, do których stworzył, lub zaaranżował muzykę. Współpracował także ze znanymi kabaretami: Pod Egidą , TEY, Olgi Lipińskiej, telewizyjnym Polskim Zoo, Kraj się śmieje i innymi. Pisał też piosenki i musicale dziecięce dla harcerskiego zespołu Gawęda (z tekstami Wandy Chotomskiej).
† Odszedł Adam Walaciński
Zmarł Adam Walaciński, osobowość w polskim życiu muzycznym niezwykła. Dożył wieku sędziwego (86 lat), ale do końca trzymał fason, który dany jest wyłącznie dżentelmenom najwyższej próby. Choć wielu kojarzy się przede wszystkim ze słynną filmową balladą „Deszcze niespokojne”, sam nie okazywał jej jakiegoś istotnego znaczenia. Ot, była okazja pokazania możliwości i w tej dziedzinie, więc trzeba było skorzystać. Tym bardziej, że dzięki niej można było nieco podwyższyć rodzinny dostatek.
Adam Walaciński był utalentowanym twórcą rozmaitych muzycznych form, od utworów solowych, poprzez kameralistykę do orkiestrowych. Pisał muzykę na flety, fortepian, skrzypce, altówki, oboje, wiolonczele, klarnety… Włączał w to elektroakustykę, efekty wcześniej nagrane na taśmie i pewnie wiele innych jeszcze elementów, które dziś trudno naprędce skompletować.
Adam Walaciński był utalentowanym twórcą rozmaitych muzycznych form, od utworów solowych, poprzez kameralistykę do orkiestrowych. Pisał muzykę na flety, fortepian, skrzypce, altówki, oboje, wiolonczele, klarnety… Włączał w to elektroakustykę, efekty wcześniej nagrane na taśmie i pewnie wiele innych jeszcze elementów, które dziś trudno naprędce skompletować.
Niech Żyje Polska! - zaproszenie na koncert
Towarzystwo Patriotyczne zaprasza na koncert "Niech Żyje Polska" z okazji 95 rocznicy Bitwy Warszawskiej!
Warszawa, Rynek Nowego Miasta
16 sierpnia 2015, godz. 17.00
Muzyczne zaproszenie od pana jana Pietrzaka dla Polaków - patriotów.
Górny, Zbigniew Stefan
Zbigniew Górny urodził się 6 marca 1948 w Poznaniu. Jest dyrygentem oraz kompozytorem piosenek, muzyki instrumentalnej i muzyki filmowej.
W 1968 roku ukończył Liceum Muzyczne, a w 1973 roku otrzymał dyplom na Wydziale Wychowania Muzycznego w Poznańskiej Wyższej Szkole Muzycznej. Następnie studiował przez dwa lata dyrygenturę. Brał udział w programach kabaretu Tey od 1970 roku. Został kierownikiem muzycznym Estrady Poznańskiej i Teatru Nowego w 1973 roku. W 1976 został dyrektorem i dyrygentem Orkiestry PRiTV w Poznaniu i pozostał nim do chwili ustania państwowego mecenatu w 1991 roku. Od tego czasu Zbigniew Górny dyryguje własną firmą promocyjną (Górny Production) i własną orkiestrą (Górny Orchestra).
W 1968 roku ukończył Liceum Muzyczne, a w 1973 roku otrzymał dyplom na Wydziale Wychowania Muzycznego w Poznańskiej Wyższej Szkole Muzycznej. Następnie studiował przez dwa lata dyrygenturę. Brał udział w programach kabaretu Tey od 1970 roku. Został kierownikiem muzycznym Estrady Poznańskiej i Teatru Nowego w 1973 roku. W 1976 został dyrektorem i dyrygentem Orkiestry PRiTV w Poznaniu i pozostał nim do chwili ustania państwowego mecenatu w 1991 roku. Od tego czasu Zbigniew Górny dyryguje własną firmą promocyjną (Górny Production) i własną orkiestrą (Górny Orchestra).
Kilar, Wojciech Artur
Jako pianista zadebiutował w 1947 na konkursie Młodych Talentów, wykonując własne Dwie miniatury dziecięce (II nagroda). W latach 1947–1948 uczęszczał do Państwowego Liceum Muzycznego w Krakowie w klasie M. Bilińskiej-Riegerowej (fortepian) oraz Artura Malawskiego (harmonia – prywatnie), zaś w latach 1948–1950 do Państwowego Liceum Muzycznego w Katowicach u Władysławy Markiewiczówny (fortepian).
Polskość i patriotyzm Artura Rubinsteina
Polskość to posiadanie zespołu cech polskich, to polski charakter, przynależność do narodu polskiego. Patriotyzm zaś to umiłowanie ojczyzny, przywiązanie do niej, poświęcenie dla własnego państwa i narodu z zachowaniem szacunku do innych narodów, hołdowanie historycznym wartościom. Wielką rolę w propagowaniu patriotyzmu mają ludzie kultury, twórcy. Wspominając rocznicowo tak wybitną postać jak Artur Rubinstein, nie sposób nie odnotować jego polskich patriotycznych postaw.
Ten najwybitniejszy pianista i chopinista XX w. był uwielbiany przez świat i popularny niczym gwiazda filmowa. Zaprzyjaźniony był z dworami królewskimi, arystokracją, mężami stanu, największymi artystami. Nagrodzono go Oscarem za udział w filmie dok. „L’Amour de la Vie” (1970), otrzymał najwyższe honory i ordery, doktoraty honoris causa wielu uczelni i honorowe obywatelstwa wielu miast świata. Jako nieliczny z Polaków otrzymał amerykański prezydencki Medal Wolności.
Ten najwybitniejszy pianista i chopinista XX w. był uwielbiany przez świat i popularny niczym gwiazda filmowa. Zaprzyjaźniony był z dworami królewskimi, arystokracją, mężami stanu, największymi artystami. Nagrodzono go Oscarem za udział w filmie dok. „L’Amour de la Vie” (1970), otrzymał najwyższe honory i ordery, doktoraty honoris causa wielu uczelni i honorowe obywatelstwa wielu miast świata. Jako nieliczny z Polaków otrzymał amerykański prezydencki Medal Wolności.
Brański, Lech
Rodowity łodzianin, kompozytor, aranżer i dźwiękowiec Lech Brański urodził się 13 stycznia 1949 roku.
Był absolwentem Wydziału Reżyserii Muzycznej warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, który od 1974 pracował na etacie operatora dźwięku w łódzkiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych.
Aktywny od początku lat 1970-ch, podczas swej kariery stworzył muzykę do prawie 100 filmów polskich, m.in. „Tajemnica szyfru Marabuta” (1979), „Klincz” (1979), „Czułe miejsca” (1980), „Jest” (1984), „Pan Samochodzik i praskie tajemnice” (1988), „Co lubią tygrysy” (1989), serialu „W labiryncie” i wielu innych filmów.
Nie unikał także komponowania muzyki do spektakli telewizyjnych i teatralnych oraz utworów rozrywkowych i muzyki poważnej.
Był absolwentem Wydziału Reżyserii Muzycznej warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, który od 1974 pracował na etacie operatora dźwięku w łódzkiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych.
Aktywny od początku lat 1970-ch, podczas swej kariery stworzył muzykę do prawie 100 filmów polskich, m.in. „Tajemnica szyfru Marabuta” (1979), „Klincz” (1979), „Czułe miejsca” (1980), „Jest” (1984), „Pan Samochodzik i praskie tajemnice” (1988), „Co lubią tygrysy” (1989), serialu „W labiryncie” i wielu innych filmów.
Nie unikał także komponowania muzyki do spektakli telewizyjnych i teatralnych oraz utworów rozrywkowych i muzyki poważnej.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
UWAGA: PRZEGLĄDASZ STRONY ARCHIWALNE!
NASZ ZAWSZE AKTUALNY ADRES BIEŻĄCEJ STRONY TO:
☞ tiny.cc/itp2
NASZ ZAWSZE AKTUALNY ADRES BIEŻĄCEJ STRONY TO:
☞ tiny.cc/itp2













