„Raz sierpem, raz młotem KOD-owską hołotę”

Prezes PiS Jarosław Kaczyński przyjechał w niedzielę wieczorem na Wawel, gdzie w 86. miesięcznicę pogrzebu złożył kwiaty na grobie prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego małżonki Marii.
18 czerwca przypada także 68. rocznica urodzin Lecha i Jarosława Kaczyńskich.

Trasa przejazdu na Wawel została odgrodzona barierkami przez policję. Na przybywających na Wzgórze Wawelskie polityków PiS już od popołudnia oczekiwali zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy. Kilkuset demonstrujących przekrzykiwało się za pomocą sprzętu nagłaśniającego.

„Wawel Królów, nie prezesa”, „To jest Wawel, nie Nowogrodzka”, „Stop mowie nienawiści” – skandowali protestujący „przeciwko upartyjnianiu Wawelu”. „Hańba” – krzyczeli do przejeżdżających limuzyn.

Oczywiście oszukano ich. Rok później nastąpił drugi rozbiór Polski…

Panie Marszałku, Panowie Marszałkowie, Panie i Panowie Ministrowie, Panowie Oficerowie, Żołnierze Wojska Polskiego, Szanowni zebrani tu mieszkańcy Warszawy i całej Polski.

        Obchodzimy dziś kolejną rocznicę Konstytucji Majowej – pierwszej w Europie, bo o kilka miesięcy wyprzedziła ona konstytucję rewolucyjnej Francji, drugą po Stanach Zjednoczonych na świecie. Dzieło Sejmu Wielkiego było ukoronowaniem dziesiątków lat reform udanych i nieudanych, można mówić, że zapoczątkowanych w latach 40- tych wieku XVIII, można mówić, że początkiem były reformy Sejmu Konwokacyjnego po śmierci Augusta III Mocnego, były reformy lat 70- tych, była nieudana próba wprowadzenia tzw. Kodeksu Zamoyskiego, były liczne ustawy Sejmu, który zebrał się w roku 1788 – ich ukoronowaniem była Konstytucja 3 Maja, którą uzupełniono we wrześniu, przywracając polsko – litewski dualizm, to bardzo ważne. Po krótkim, zaledwie czteromiesięcznym zastanowieniu uznano, że Rzeczpospolita zgodnie ze swoją tradycją powinna być Rzeczpospolitą Obojga Narodów.

Patriotyzm nie oznacza nacjonalizmu

Szanowni Goście, Panowie Prezydenci, Pani Kanclerz, Panie Marszałku, Panie Premierze, Pani Prezydent, Eminencjo, Księże Arcybiskupie – mam nadzieję za chwilę już Eminencjo, przepraszam – ale przede wszystkim Szanowni Państwo zgromadzeni tutaj na tej sali, oficerowie i żołnierze Wojska Polskiego!

Mamy dzisiaj dzień radosny! Dziewięćdziesiąt lat temu, po 123 latach niewoli, zaborów, Polska powstała na nowo. Istniała przedtem przez osiem wieków, od drugiej połowy wieku X. I upadła. Upadła pod ciosami trzech potężnych państw – Rosji, Austrii i Prus.
Jeżeli ktoś zna historię Polski, tych 123 lat, to wie, że była to historia walki, konspiracji, powstań, znów konspiracji, że mieliśmy trzy wielkie powstania narodowe, że mieliśmy epopeję związaną z osobą Napoleona, że mieliśmy także mniejsze powstania w roku 1846 i 1848, że rewolucja lat 1905-07 była na raz rewolucją społeczną i powstaniem narodowym.

Zamach stanu z 10 kwietnia 2010

Gdy wszedłem do domu, zostałem powitany bez zwykłego uśmiechu. Od razu wiedziałem, że coś się stało.
– Polski prezydent zginął w wypadku lotniczym w Rosji. Właśnie podali to w telewizji.
– Niemożliwe. Żaden prezydent na świecie nigdy nie zginął w „wypadku”, zawsze były to zamachy, nawet jeśli to nie było wiadome od razu!
Taka była moja pierwsza reakcja na wieść o śmierci Prezydenta Kaczyńskiego. Przebywałem wtedy bardzo daleko od Polski, jednak dzięki sieci internetowej natychmiast miałem wszystkie oficjalne informacje na bieżąco. Następne, czego dowiedziałem się, był fakt, że na pokładzie feralnego samolotu zgromadzono najwyższe dowództwo Wojska Polskiego oraz polityków i osobistości pragnące odsunięcia dawnych komunistów od władzy – od ostatniego Prezydenta II Rzeczpospolitej na uchodźstwie po „zwykłą” robotnicę, która swą postawą powstrzymała działania agentury UBeckiej i doprowadziła do powstania „Solidarności” w 1980 roku.
Pamiętam, jak natychmiast zadałem sobie (i w sieci) pytanie: