Kobuszewski, Jan

O mało wcale by się nie urodził. Z uwagi na późny wiek matki i nieprawidłową ciążę zagrażającą jej życiu, lekarze zgodnie naciskali na dokonanie aborcji.
– Prędzej sama umrę, niż miałabym własne dziecko zgładzić – upierała się jego mama i wbrew wszystkim przeciwnościom ciążę donosiła, a gdy 19 kwietnia 1934 roku w domu przy ul. Nadwiślańskiej 3 na warszawskim Nowym Bródnie przyszedł na świat cały i zdrowy Janek – lekarze uznali to za cud.

Ten obdarzony niebywałym talentem komediowym znany aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, zgodnie z wolą matki miał jednak zostać księdzem. Matka nawet nie dopuszczała myśli, aby jej syn miał być artystą.
– Daleko mi do świętego, więc poszedłem za drugą miłością, teatrem. W odróżnieniu od Jana Pawła II. Zawsze śmieję się, że jestem jego odwrotnością. Jan Paweł II był aktorem, który został księdzem. Ja miałem być księdzem, a zostałem… wiadomo – powiedział Jan Kobuszewski w jednym z wywiadów.

Pokora, Wojciech

Pan Wojciech Pokora był jednym z najbardziej popularnych i utalentowanych aktorów, który nigdy nie planował kariery aktorskiej.

Urodził się 2 października 1934 roku w Warszawie. Ukończył Technikum Budowy Silników we Wrocławiu i przez kilka lat pracował w warszawskiej Fabryce Samochodów Osobowych. Właśnie tam, wraz z Jerzym Turkiem, przystąpił do zakładowego kółka teatralnego. W 1953 pojawił się także jako jeden ze statystów w "Przygodzie na Mariensztacie". Po tych doświadczeniach zdecydował się podjąć naukę na PWST w Warszawie, którą ukończył w 1958 roku.
Będąc jeszcze studentem 3-go roku PWST zadebiutował na scenie w roli króla Wiliama w przedstawieniu w/g Szekspira "Jak wam się podoba", a rok później zagrał reportera w inscenizacji "Wizyty starszej pani" Dürrenmatta. Równocześnie nastąpił jego debiut filmowy - na początku 1958 roku pojawił się w niewielkiej roli na planie filmu "Róża podwórza" w reżyserii Piotra Friedricha, który miał kinową premierę w marcu 1958 roku.

Filipski, Ryszard

Jako niezapomniany "Hubal"

Pan Ryszard Filipski urodził się 17 lipca 1934 roku i był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów PRL-u, który na własne życzenie zakończył karierę aktorską na poczatku lat 1980-tych (powrócił do niej po latach).

Na początku lat 1960-tych,z własnej woli wstąpił do PZPR, jednak nie podjął się pełnienia jakichkolwiek funkcji partyjnych, pomimo, że będąc późniejszym pupilkiem czerwonej władzy otrzymywał różne oferty wielokrotnie. W latach 1970-ch zaangażował się w działalność nieformalnej, związanej personalnie i towarzysko z partią grupy nacisku, która sprzeciwiała się próbom liberalizacji życia społecznego w Polsce i wszelkim próbom podważania "ustroju socjalistycznego". Pomimo otwarcie pro-komunistycznych poglądów, trudno jest dzisiaj ocenić postawę Filipskiego.