Niebezpieczne złudzenie jedności

Postulat jedności czy zgody społecznej jest stary jak demokracja, albo nawet i starszy. Tyle, że o ile nie ma faktycznej jedności, czyli równości, równej odpowiedzialności, równych praw i obowiązków, to brzmi on nieco surrealistycznie, albo pobrzmiewa pogróżką.

Zgoda społeczna jest możliwa wtedy, gdy za umową społeczną wyrażoną w prawie (np. Konstytucji) idzie realizacja postulatów równościowych, zarówno w sferze ekonomicznej jak politycznej i społecznej.
Najbliżej takiego stanu sytuują się społeczeństwa krajów nordyckich Norwegii, Szwecji Finlandii. Być może dlatego najsłabiej słychać tam nawoływań do jedności. Najbliżej, nie znaczy jednak blisko.

Cichy upadek Republiki Weimarskiej

Republika Weimarska której nikt nie lubił, choć miała swoich beneficjentów upadała przez kilka lat. To dlatego okazało się, że nie ma kto jej bronić wtedy, gdy ją formalnie wymazano.

Republika Weimarska upadała, gdyż przestała realizować czyjekolwiek interesy. Zapomniano, że jeśli nie ma określonych definicji wspólnego dobra, demokracja jest pusta. Tam, gdzie nie ma takich definicji nie ma też demokratów, którzy jej będą bronić. A gdy nie ma demokratów kończy się demokracja.

Nasza III RP upada od 2006 roku. Pierwsze rządy PiS odeszły od definiowania dobra wspólnego a rządząca dwie kadencji PO nie podjęła trudu, by to dobro zdefiniować. Nie tylko nie wzmacniała nawet formalnej demokracji lecz podejmowała nerwowe ruchy by utrzymać wpływ na część instytucji władczych, po przewidywanej porażce w wyborach parlamentarnych.