Niemcy nie zmienią się nigdy, bo to są Niemcy!

Od dziecka miałem taką traumę, że nie lubiłem polskich filmów wojennych z udziałem Niemców w czarnych i brunatnych mundurach. Z wyjątkiem komedii nie byłem w stanie oglądać filmów z tamtych tragicznych czasów. „Polskie drogi”, czy „Kolumbów” oglądałem jednym okiem, dopóki nic krwawego się nie działo i prawie zawsze kończyło się to przełączaniem na inny kanał, gdy pojawiały się najbardziej okrutne sceny. Siła tych obrazów polegała głównie na tym, że reżyserowali je i odgrywali ludzie, którzy to wszystko na własne oczy widzieli i cudem przeżyli. W PRL kłamano na każdym kroku, w filmach wojennych również, jeśli nie przede wszystkim, na przykład rola Armii Czerwonej była przedstawiona z pełnym fałszem, ale filmy o niemieckim bestialstwie były czystym realizmem.

Czerpanie wiedzy z produkcji filmowych, zwłaszcza wiedzy o narodach, nie wydaje się niczym mądrym i oczywiście nie na tym opieram swoje wnioski analizując historyczne i obecne polsko-niemieckie relacje.

Coraz mniej uśmiechnięty islam

Rozpoczęty pod koniec maja kryzys w południowofilipińskim mieście Marawi ma dużo większe znaczenie, niż może się wydawać. Jest największym wyzwaniem, przed jakim do tej pory stanął prezydent Rodrigo Duterte i dotyczy tak naprawdę niemal całej Azji Południowo-Wschodniej.

Walki

Walki rozpoczęły się 23 maja, gdy do Marawi wtargnęła grupa około 400 islamistów. Atak był dokładnie zaplanowany i sprawnie przeprowadzony. Napastnicy zaatakowali komendę policji oraz więzienie, w obu miejscach przejęli arsenały. Następnie obsadzili kluczowe punkty miasta i przystąpili do rozprawy z innowiercami. Z katolickiej katedry uprowadzili księdza oraz kilkunastu wiernych, których następnie zabili. W tym samym czasie islamscy radykałowie zniszczyli szyicki meczet oraz protestancką uczelnię Dansalan College.