„O kurwie i o łotrze”

Deszcz zimny pada, wichura świszcze,
wlecze się drogą biedne kurwiszcze.
Próżno wystawia lufę na sprzedaż
i lamentuje: „Biedaż, oj biedaż!”

Szedł mnich, byk jurny, plugawy capek,
a że o miłym smaku obłapek
i ksiądz, nie tylko byk i knur wie,
tedy się kwapi frater ku kurwie.

I woła wsparty na swym fallusie
„Udziel mi dupy, siostro w Chrystusie!”
A ona z wdziękiem: „Jeb, gdy twa wola,
lecz wpierw ze sakwy wyjmij obola.”

Fredro, Aleksander

Aleksander hrabia Fredro - komediopisarz, bajkopisarz, pamiętnikarz, poeta - urodził się 20 czerwca 1793 u stóp Karpat, w Surochowie niedaleko Przemyśla, w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Zmarł 15 lipca 1876 we Lwowie.

Żył jak na owe czasy długo, bo 82 lata, a jak na polskiego pisarza w wieku XIX - zamożnie i wygodnie. Młodość miał bujną. Nauki pobierał domowe, ale niezbyt głębokie i niezbyt długo, bo jako 16-letni chłopak wstąpił do armii napoleońskiej Księstwa Warszawskiego i wędrował z nią przez 6 lat - aż do upadku Cesarstwa. Podczas odwrotu spod Moskwy chorował na tyfus, uciekł z niewoli rosyjskiej. Pełnił funkcję oficera ordynansowego sztabu generalnego. Za zasługi wojenne został odznaczony złotym krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Legii Honorowej. Armię opuścił w 1815 i osiadł w Bieńkowej Wiszni, majątku ojca niedaleko Lwowa.