Sola Scriptura – błędne koło

W bieżącym roku przypada pięćsetna rocznica tzw. reformacji, w wyniku której powstała w chrześcijaństwie nowa gałąź heretyckich wspólnot wyznaniowych, czyli protestantyzm. W ślady pierwszego herezjarchy protestanckiego, Marcina Lutra, poszło wielu innych. Doktryny każdego z herezjarchów protestanckich znacznie się różnią, lecz mają też pewne zasady wspólne. Mam na myśli tzw. pięć zasad protestantyzmu. Jedną z nich jest zasada „sola scriptura”, która mówi, że tylko Pismo Święte jest źródłem wiary chrześcijańskiej. Na pierwszy rzut oka zasada ta wydaje się być zupełnie oczywista i logiczna. Jest ona rozpowszechniona wśród chrześcijan do tego stopnia, że nawet wykształceni katolicy stają w jej obronie, jeśli ktoś odważy się ją kwestionować. Nie potrafię jednak zrozumieć, czemu zasada „sola scriptura” cieszy się tak wielkim uznaniem wśród chrześcijan. Jest bowiem zupełnie sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem i co gorsza – z samą Biblią, co postaram się w swoim eseju wykazać.

Kościół katolicki w Polsce na rozdrożach (II)

Agent SB , anty- Polak J. Życiński

„TW Filozof” abp. Józef Życiński był niewątpliwie najzdolniejszą, a zarazem najnikczemniejszą z postaci lemingów, którzy znaleźli się w Episkopacie po 1989 r. Życiński wpisał się w nasze życie publiczne jako pełen pychy „znawca od wszystkiego”, bez litości prześladujący w swej diecezji księży i świeckich, którzy odważyli się mieć choćby cień innej niż on myśli. Za to tym chętniej adorujący znanego z tylu kłamstw antykatolickich i antypolskich Adama Michnika i Bronisława Geremka, czy jawnego przeciwnika Kościoła katolickiego Jerzego Owsiaka. (Por. na ten temat trzeci tom moich „Czerwonych dynastii” o Owsiaku, rozdziałek : „Antykościelne fobie”, Warszawa 2014 ,ss. 190-193). Jakże celnie podsumował tę dość patologiczną, daleka od jakiegokolwiek dialogu i ekumenizmu działalność Życińskiego wiersz drukowany w „Kurierze Lubelskim” z 23 lipca 2002 r., i przedrukowany w znakomitych „Rozmaitościach” w „Naszej Polsce przez prof. dr. hab. Zbigniewa Żmigrodzkiego: