„
Rycerz co przyodziewa duszę w pancerz wiary i ciało swoje okrywa zbroją musi już być nieustraszony i całkowicie bezpieczny, bowiem pod swoją podwójną zbroją nie może bać się ni człeka, ni diabła. Daleki od strachu przed śmiercią pożąda jej. Istotnie, czegóż ma się obawiać żyjący lub martwy, skoro jedynie Jezus Chrystus jest życiem i dla niego śmierć jest zwycięstwem.” – w ten podniosły sposób wyrażał się św. Bernard z Clairveaux. Przez lata słowa te stały się przykazaniem dla tysięcy wojowników podążających do Ziemi Świętej, by walczyć za wiarę. Słowa swe kierował przede wszystkim do templariuszy, którzy przez dziesięciolecia dawali liczne przykłady poświęcenia – zdarzało się, że w jednej bitwie zginęła większość braci i struktury trzeba było tworzyć od nowa. Pięciu wielkich mistrzów zginęło w boju. Jednak po niemal stuleciu od pierwszej krucjaty nie wszyscy byli wierni słowom opata z „Jasnej Doliny” i majestatyczny gmach Królestwa Jerozolimskiego zaczął pękać. Znowu tysiącom maluczkich przyszło czynić krwawą pokutę za grzechy krnąbrnego Jeruzalem…
