[ Spóźniwszy się, spóźniwszy – tak rzadko słyszy się dziś i czyta imiesłów uprzedni. A pamiętam jak przez mgłę ze szkoły podstawowej ( „Szkoło! Szkoło! Gdy cię wspominam, Tęsknota w serce się wgryza, Oczy mam pełne łez! ...Gallia est omnis divisa in partes tres...” ) ręcznie wykonaną planszę na ścianie wyjaśniającą, kiedy imiesłów uprzedni kończy się na –łszy, a kiedy na –wszy „zjadłszy – smacznego, zjadł wszy – fe, kolego”. Czy nie czas przywrócić imiesłowowi uprzedniemu poczesne miejsce w naszym języku, podobnie jak wołaczowi, z którego posiadania winniśmy być dumni? ]
Stary kawał z brodą jak to na egzaminie z anatomii profesor pyta studentów: czy członek męski ma kość. Nie – odpowiada student, tak – odpowiada studentka, na co profesor: pan zdał, a pani się zdawało.
